facebookLinkedintwitter


Previous Next

Ik eer mijn moeder en mezelf als dochter!

 Ada Marielle
In 1972 heb ik 1.5 jaar jong, na een traumatische ziekenhuisperiode, mezelf afgesloten voor dé Liefde van mijn moeder. Het voelde té onveilig om mij nog voor haar te openen en daarmee een gezonde hechting op te kunnen bouwen.
 
Maar ja, in de vroege jaren zeventig was er nog geen aandacht voor energetische blokkades en welke verwoestende werking deze kan hebben op lichaam, energieveld en simpelweg jezelf kunnen manifesteren in het LEVEN van het leven.  
 
En daar sta je dan als moeder en dochter.
We hebben elkaar, vanaf dat moment, gespiegeld in pijn; de pijn van elkaar niet kunnen vinden, blijven zoeken en je verantwoordelijk voelen voor de ander. Met de neiging van wederzijds claimen en vastzetten. 
Deze ervaring heeft heerlijk, in alle rust kunnen pruttelen tot een allesomvattende blokkade, mede omdat er in het geboortegezin een levensbedreigende ziekte heeft plaats gevonden. Samen met de recidieven (terugkeer van de ziekte) heeft deze periode 15 jaar geduurd, waarin je als gezin meer bezig bent met overleven; want op dat moment is er maar één ding belangrijk: Gezondheid!
 
Ik wist één ding zeker: Het was de bedoeling om met mijn moeder in contact te blijven. Dé Liefde tussen ons te voeden. Maar niet ten koste van mezelf. Wat zoveel heeft betekend dat ik periodes van radiostilte heb genomen om simpelweg de route naar binnen te nemen en de pijn te omarmen. Door steeds meer en steeds krachtiger als eigenaar op te staan en de verantwoordelijkheid voor datgene wat ik ben gaan geloven terug te halen en zodoende ook te kunnen helen.
Makkelijk? Nee. Leuk? Nee.
Maar oh zo de moeite waard!
Want op het moment dat ik, stap voor stap, het Licht op mijn pijn liet schijnen, ontving mijn moeder, op energetisch niveau de mogelijkheid om op een dieper niveau met mij in contact te komen. Zonder woorden; je voelt de verbinding en neemt op hetzelfde moment contact met elkaar op, of hebt de intentie daartoe. De energie kan weer stromen!
 
En ja, we spiegelen elkaar nog steeds en dat is fantastisch. Op deze manier kunnen we steeds krachtiger en sterker onze Goddelijkheid LEVEN!
De momenten van verbinding zijn daarmee oh zo waardevol omdat dé Liefde ruimte ontvangt om vrijuit te bewegen. Een grotere rijkdom is niet denkbaar. 
 
Moeder en dochter
 
Ik eer mijn moeder en mezelf als dochter. Want het is om de drommel niet makkelijk geweest in de werkelijkheid waarin we leven op Moeder Aarde om een ervaring als deze uit te werken. In de wetenschap dat de collectieve energie nog gericht is op afleiding, jezelf laten vermaken en bovenal de stilte ontlopen om maar niet geconfronteerd te worden met de pijn. Er zijn vele mensen die niet meer met elkaar in contact zijn en simpelweg niet weten hoe dat wel zou kunnen, zonder zichzelf te verliezen.
 
Weet dat je van harte welkom bent voor een Consult.
Om, stap voor stap, de pijn in het volle licht te zetten en er niet meer voor weg te lopen.
 
De foto bovenaan het artikel is in april 2016 gemaakt in Oostenrijk, Klein Walsertal, Riezlern.
Wij schelen in de aardse jaartelling, in het huidige leven, 25 jaar en vieren dat één keer per 5 jaar door een weekend of een week met elkaar op stap te gaan. Te vieren dat wij moeder en dochter zijn, en zoveel meer dan deze rol alleen, en onszelf én elkaar ook steeds meer de ruimte te geven om te LEVEN!    
 
 

Halo